Choć palenie papierosów elektronicznych nie wiąże się z emisją papierosowego dymu, jak ma to miejsce w przypadku tradycyjnych papierosów, ustawa jedne i drugie rozpatruje w ten sam sposób. Oznacza to, że nie wolno nam używać e-papierosów, gdzie i kiedy chcemy.

Gdzie można używać papierosów elektronicznych

Stosowanie e-papierosów określa ustawa z dnia 22 lipca 2016 r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych. Zgodnie z artykułem 5. znowelizowanej ustawy nie wolno nam używać e-papierosów wszędzie tam, gdzie już wcześniej zabronione było palenie papierosów tradycyjnych, niezależnie od tego, że zamiast dymu produkują one tylko mgiełkę zaprawioną aromatem do liquidu. Wśród takich miejsc wymienić można m.in.:

  • lokale gastronomiczno-rozrywkowe,
  • przystanki komunikacji, a także środki komunikacji pasażerskiej oraz obiekty obsługi podróżnych,
  • zakłady lecznicze oraz inne miejsca, w których świadczy się usługi zdrowotne,
  • uczelnie, szkoły oraz inne jednostki systemu oświaty,
  • miejsca i pomieszczenia użytku publicznego takie jak np. place zabaw, obiekty kultury czy obiekty sportowe,
  • pomieszczenia zakładów pracy.

 

Pamiętajmy jednak, że nie są to wszystkie miejsca, w których używanie e-papierosów jest zabronione. Zgodnie z ustawą poszczególne miejsca mogą zostać drogą uchwały rady gminy ustanowione strefami wolnymi od dymu tytoniowego oraz pary pochodzącej z papierosów elektronicznych.

Gdzie więc wolno nam skorzystać z e-papierosa? W tych pomieszczeniach, które właściciel lub zarządca budynku mieszkalnego oficjalnie wyłączył spod zakazu. Odpowiednio odizolowane palarnie mogą też funkcjonować w określonych placówkach publicznych – np. na terenie uczelni, w zakładach pracy, hotelach, lokalach gastronomicznych czy placówkach zdrowia i pomocy społecznej takich jak oddziały psychiatryczne, czy domy spokojnej starości.

Palenie jest również dozwolone w specjalnie do tego celu wydzielonych palarniach w obiektach nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej, Ministra Sprawiedliwości oraz ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Obejmuje to również przypisane powyższym ministrom urzędy oraz środki transportu.